Met de Brillo boxen en de Campbell soepblikken vervaagde de grens tussen kunst en reclame. De kunstenaar ontleende beelden aan de reclamewereld voor zijn werk. Warhol was behalve kunstenaar ook werkzaam in de reclamebranche. Kunst en de reclamewereld hebben dus in elk geval al één ding met elkaar gemeen: creativiteit.
Maar het is niet alleen creativiteit die kunst en reclamewereld gemeen hebben.
Zowel de kunstenaar als de marketeer kijken met een observerende en kritische blik naar de wereld. Wat zijn de maatschappelijke trends en welke ontwikkelingen zijn er gaande? Wat doet de massa en hoe reageren wij hierop? Zulke vragen spelen een continue rol bij de totstandkoming van het werk. Een onderzoekende en kritische houding treft men bijvoorbeeld bij Ine Reijnen. In haar werk worden politici en maatschappelijke conflicten aangehaald en geïroniseerd. Die sociale geëngageerdheid komt ook voor in het werk van Jarr Geerligs.
Met veelzeggende titels als ‘Snack Barbie’ en ‘Disposable Luxery’ zet dit werk aan tot nadenken over de consumptiecultuur. Nadenken tijdens de expositie kan ook bij het werk ‘Thinking with Rodin’ van Ron Weijers.
Dat ook de invloeden van Hollywood zich doen gelden is te zien in het werk van Stefan Da Costa Gomez. Zowel zijn thematiek als techniek zijn een verwijzing naar de filmindustrie. Vroegere filmsterren komen tot leven door de bijzondere techniek waarmee deze doeken gemaakt zijn. Jacqui Dolan zoekt het dichter bij huis met onder andere het werk ‘Utrechtse Jongen’.
Art After Advertising exposeert verschillende landschappen van Niels Kiene en van Aleksander Willemse en laat het diverse werk zien van Aad van Altena. De werkzaamheden in het reclamevak staan de conceptuele kunst niet in de weg, zo blijkt uit de serie van John van Litsenburg. Werk van formaat wordt gemaakt door Sidney Waerts en Derk Alting Sieberg. Het werk van Sieberg lijkt een geschilderde reclame maar is dit wel zo? Waerts verlaat daarentegen juist de regionen van de marketing en neemt de kijker mee naar de vogelwereld.
Richard Kuiper maakt 17e eeuwse Hollandse stillevens. Zijn werken lijken doeken van de meesters van de Gouden eeuw maar in werkelijkheid zijn het foto’s. De gefotografeerde objecten zijn allemaal van plastic maar lijken echt te zijn. Zo creëert Kuiper een dubbele illusie. Ten eerste die van een geschilderd doek en ten tweede die van echte voorwerpen uit het dagelijks leven.
